Николай Гумилёв — Только змеи сбрасывают кожи (Память)

Tolko zmei sbrasyvayut kozhi,
Chtob dusha starela i rosla.
My, uvy, so zmeyami ne skhozhi,
My menyayem dushi, ne tela.

Pamyat, ty rukoyu velikanshi
Zhizn vedesh, kak pod uzdtsy konya,
Ty rasskazhesh mne o tekh, chto ranshe
V etom tele zhili do menya.

Samy pervy: nekrasiv i tonok,
Polyubivshy tolko sumrak roshch,
List opavshy, koldovskoy rebenok,
Slovom ostanavlivavshy dozhd.

Derevo da ryzhaya sobaka,
Vot kogo on vzyal sebe v druzya,
Pamyat, Pamyat, ty ne syshchesh znaka,
Ne uverish mir, chto to byl ya.

I vtoroy... Lyubil on veter s yuga,
V kazhdom shume slyshal zvony lir,
Govoril, chto zhizn — yego podruga,
Kovrik pod yego nogami — mir.

On sovsem ne nravitsya mne, eto
On khotel stat bogom i tsarem,
On povesil vyvesku poeta
Nad dvermi v moy molchalivy dom.

Ya lyublyu izbrannika svobody,
Moreplavatelya i strelka,
Akh, yemu tak zvonko peli vody
I zavidovali oblaka.

Vysoka byla yego palatka,
Muly byli rezvy i silny,
Kak vino, vpival on vozdukh sladky
Belomu nevedomoy strany.

Pamyat, ty slabeye god ot godu,
Tot li eto, ili kto drugoy
Promenyal veseluyu svobodu
Na svyashchenny dolgozhdanny boy.

Znal on muki goloda i zhazhdy,
Son trevozhny, beskonechny put,
No svyatoy Georgy tronul dvazhdy
Puleyu netronutuyu grud.

Ya — ugryumy i upryamy zodchy
Khrama, vosstayushchego vo mgle,
Ya vozrevnoval o slave Otchey,
Kak na nebesakh, i na zemle.

Serdtse budet plamenem palimo
Vplot do dnya, kogda vzoydut, yasny,
Steny novogo Iyerusalima
Na polyakh moyey rodnoy strany.

I togda poveyet veter stranny —
I prolyetsya s neba strashny svet,
Eto Mlechny Put rastsvel nezhdanno
Sadom oslepitelnykh planet.

Predo mnoy predstanet, mne nevedom,
Putnik, skryv litso: no vse poymu,
Vidya lva, stremyashchegosya sledom,
I orla, letyashchego k nemu.

Kriknu ya... No razve kto pomozhet, —
Chtob moya dusha ne umerla?
Tolko zmei sbrasyvayut kozhi,
My menyayem dushi, ne tela.

Pamyat